Met grote vreugde en dankbaarheid geven wij U kennis van de geboorte van onze dochter..
Wij noemen haar Christa.

Het kaartje zit voor in mijn babyboek, samen met de foto’s van mijn jeugd. Ik hoef niet altijd naar de foto’s te kijken om terug te denken aan hoe fijn mijn jeugd was. Vanaf mijn vijfde jaar woonde we in een dorpje, veel en veilig buiten spelen. Op zaterdag naar het voetbalveld, eigen snoep kopen van je zakgeld en op zondag patat in de oranje frietpan. Ik moet dan altijd denken aan een liedje van Rob de Nijs, waarin hij zingt:

“Diep in mijn hart verlang ik vaak naar dat kind terug, kinderen willen groot zijn, nou dat gaat vlug… Als me het leven tegenzit, denk ik aan die tijd, al werd ik nooit die brandweerman, ik raakte het kind niet kwijt. Alleen zijn of eenzaam, hoe kon ik dat kennen, ik hoefde alleen maar naar huis toe te rennen, met een gat in mijn kop, en een broek vol met scheuren, mijn moeder was thuis, dus wat kon mij gebeuren…?”

Nou ging dat gedeelte van dat gat en die scheur meer op voor mijn broertje, want die liep of fietste een paar keer tegen auto’s op. Ook de kampeervakanties in Italië (waar mijn lievelingsfoto van ons gezin is gemaakt) waren leuk, vooral die keer dat de keuken van de tent in brand vloog en iedereen dacht dat we aan het barbecuen waren.


Na die periode begon het hectische gedeelte, namelijk toen we een snackbar opende met de buren, die vervolgens meteen uit elkaar gingen, zodat jullie er alleen voorstonden. Daarna een andere buurman die de verbouwing van de nieuwe snackbar een jaar vertraagde, en meteen de gemeente belde als Dave en ik een nieuwe hut aan het timmeren waren. (dacht dat we toch stiekem met de verbouwing begonnen waren)

Maar de gekte werd pas echt compleet toen papa ging zingen, en ieder weekend de boxen en het geluid de kelder uit en in werden getild. Dat hield voor mij als vijftienjarige in; ‘s avonds veel en alleen werken in de snackbar. Na de nodige verhuizingen, waar ik altijd dol op was, want dan kreeg ik weer een nieuwe kamer, kwamen we in Hierden terecht. Iets waar ik zelf heel erg blij mee ben, want daardoor heb ik nu twee fantastische kinderen.

Na alle voorspoed en tegenslagen kwamen er de nodige ongelukken, waarvan één, ons leven, maar vooral dat van jullie voorgoed veranderde. Ik heb weleens gehoord, “je krijgt wat je aan kan” en dat kun je dan als een compliment opvatten, want blijkbaar ben je dan een sterk persoon of wordt je dat. In jullie geval is dat zeer zeker zo, heeft de tijd bewezen.

Bedankt voor een geweldige jeugd en dat jullie altijd klaarstaan voor ons.
Dat is LIEFDE..