aanvoerder-blog-2

 

Ik kan ertegen vechten en strijden. Maar ik heb ook de keuze om het te omarmen. Terwijl ik begin te schrijven, de allereerste zin, sta ik al klaar om mezelf om de oren te slaan. NIET geschikt, slap, labiel, geen richting. Maar al snel voel ik het anders en durf ik de situatie gewoon te laten voor wat het is. Wat het was.

De afgelopen maanden, de stormen, de stilte. Als de buitenwereld al geen oordeel over ons zou hebben dan hebben we het zelf wel. De grote vraag is: wat ga je ermee doen. Hoe lang laat je het stuur los en fiets je met losse handen over de weg. Heel lang in mijn geval en dat voelde heerlijk. Maar niet voor altijd, want soms is het fijner om het stuur stevig vast te pakken en af te slaan bij de juiste weg.

In mijn fietskar achterop was het vol en ik trapte me het apelazerus.. Een groot gedeelte was gevuld met pijn. Lichamelijke pijn. Die me niet verdrietig maakte omdat ik dingen niet meer kon. Dat had ik al een plek gegeven. Maar omdat de fysieke pijn me liet huilen en als de schaduw van een grote, zwarte hond over me heen hing. Door het donker kreeg de creativiteit geen kans en overleefde ik op de mooie momenten die ik tussendoor zoveel mogelijk bij elkaar trok. Van buiten oogde ik energiek en blij, binnen was ik een koorddanser op een slap gespannen touw.

Ik schreef ooit een stukje over de pijn van mijn vader. “Hij heeft de pijn maar de pijn heeft hem niet.” Toen ik laatst daarover nadacht besefte ik dat mijn pijn de dagen soms overneemt en de aanvoerder is in het spel. Dus nam ik deze week een besluit. Ik trok zelf de aanvoerdersband weer om mijn arm en begon met een nieuwe opstelling.

Het is verlenging in de wedstrijd die ‘mijn leven’ heet en ik ben vanaf nu speler, aanvoerder en scheidsrechter tegelijkertijd.
Kom maar op.
Het gras is gemaaid, de lijnen wit getrokken en het doel staat klaar.

Ik regisseer mijn eigen leven..

#chronischziek #pijn #keuzes #positiefleven