de lat van je leven

 

Het maakt me verdrietig. Als ik je zie en naar je kijk. De woorden die je zegt stromen mijn hart binnen. En ik voel je. Ik voel de onmacht en je verdriet. Tegen je vriendinnen zei je vanavond: “Nee ik kan niet uit huis want mijn moeder is ziek.” Ik hoop toch echt dat je een grapje maakte. Erachteraan zeg je dat je niet zonder me kan en door de heimwee nog lang het huis niet verlaat. Maar dat je zo verdrietig bent. Iedere dag.

De lat van je leven, hij ligt te hoog. Neergelegd door mij en een aantal anderen. De centimeters in hoogte zijn normaal voor een kind van jouw leeftijd. Maar wat is normaal. Voor jou ligt hij te hoog en iedere keer dat je daar niet overheen kan springen voel je dat je gefaald hebt. Ongeschikt. Totaal.

Niet mogen zijn wie je bent, niet kunnen voldoen aan de maat. Beschreven in het tabellenboekje van het leven.

Vandaag loop ik de baan op en pak het schuifje van de lat beet. Ik trek hem naar beneden zodat je erover heen kan springen. Net zolang totdat jij in je eigen kracht staat. Ik zie de toeschouwers aan de kant. Ze zullen een oordeel hebben. Als altijd. Maar wie niet ziet wie jij bent heeft geen recht de lat te verleggen.

Mama