hand-blog-3

En dan is de dag daar. Het moment dat je in het diepe springt. Zonder diploma, zonder bandjes om je armen die je drijvend zullen houden. En terwijl je niet weet of je het wel kunt stap je naar voren en springt. Waarom ga je pas beginnen als je alles klaar hebt, als je weet wat je wil en hoe het moet. Waarom wachten. Want weet je, dat moment komt niet. Er is geen perfecte tijd, geen ideaal moment om te starten met iets.

Dus sprong ik gewoon. En dan niet een kleine sprong maar best een grote, die diep onder water eindigde. En zelfs ik weet niet waar het naar toe gaat en wat ik precies ga doen, maar de lijnen staan er en ik heb vertrouwen. In mezelf en in het feit dat als ik het nodig heb, de ideeën in de juiste vorm zullen verschijnen. Dat het zo mijn hoofd uitspringt. Net zoals de woorden komen als ik begin met schrijven. Zo zal datgene wat ik nodig heb, naar me toekomen. Natuurlijk is het vermengd met doorzettingsvermogen en een doel voor ogen.
“Ik was vijf of zes jaar en mocht met mijn vriendje van de camping mee naar het grote zwembad. Hij sprong in het water, trots, en zwom weg. Op zijn zwembroek het rubberen plaatje A door zijn moeder erop genaaid. Op mijn bikini zat niets en toch liep ik door. Van het ondiepe naar het diepe. Ik weet nog wat ik dacht: hij was een maand jonger dan mij dus ik moest zeker kunnen wat hij kon. Dus ik sprong. Vol vertrouwen in mezelf. Het water omsloot mijn lichaam en hoe hard ik ook trappelde, ik kwam niet meer omhoog. En net toen ik het vertrouwen opgaf en de paniek de overhand nam voelde ik een hand en hoorde een stem. “Volgens mij gaat het niet helemaal goed” en ze trok mij naar boven. Ik greep de betonnen zwembadrand vast en ze tilde me op de kant. “Jij hoort niet in het diepe” zei de onbekende mevrouw en keek me vriendelijk aan. Door de schrik heen voelde ik hoeveel geluk ik had gehad.”

En terwijl ik vanavond deze herinnering opschrijf emotioneert het me op een heftige manier. Alsof ik nu pas de overeenkomst zie met een paar jaar geleden, toen ik de hand pakte van een jong meisje, in een heftige situatie, die geen uitweg meer zag. De zin die ik toen schreef is nog steeds mijn uitgangspunt:

“Want heeft niet ieder kind of mens het recht op een hand die je kan pakken als het nodig is.”

Vanavond komt dit inzicht hard maar mooi binnen. Die onbekende mevrouw die mijn hand pakte, nu 43 jaar geleden heeft ervoor gezorgd dat ik dit weekend weer in het diepe kon springen. En met vertrouwen de handen mag vastpakken van bijna honderd vrouwen en mannen die zich dit weekend inschreven voor de Schrijfschool en die ik mag inspireren om iets te gaan doen met hun eigen woorden. Allemaal zonder diploma of bandjes maar met vertrouwen in mijn hand. Dus samen springen we in het diepe.
Wil je een kijkje nemen of de Schrijfschool ook iets voor jou is. Meld je dan aan. Er is vast nog wel een plek op één van de schoolbanken naast iemand die ook geen diploma heeft en net begint met schrijven. Ik kijk naar je uit!
Aanmelden kan op de Schrijfschool