Ze had het koud en rilde. “Ik weet niet waar mijn jas is.” Iemand ging hem zoeken maar ze vonden hem niet. We stonden op het punt om te beginnen. Een SchrijfCafé voor Vraagelkaar middenin Den Haag. Ik pakte mijn blauwe omslagdoek uit mijn tas en sloeg het om haar schouders. Breekbaar en fragiel. Blij verrast keek ze op. Dank je wel.

Langzaam druppelden de mensen binnen. Onwennig, wat schuw. “Is dit heel druk? Ik heb namelijk hele erge hoofdpijn dus misschien ga ik weer weg.” Ik keek haar aan: ‘het is niet druk maar je mag op ieder moment weggaan. Dan loop je gewoon naar buiten.” De jonge vrouw leek opgelucht en besloot om toch te gaan zitten. Er heerste een stilte, natuurlijk en sereen. De betonnen muren met het hoge plafond, de schoolplaten aan de muur. Alsof we weer terug waren in vroeger. Voor de meesten aan de tafel was dat heel lang geleden. 

Ik begon met de stemmen in onszelf, die van vroeger. Die van later en die van buitenaf. De rode strepen in ons schrift en hoe het ons had gevormd. Over de kracht van woorden en wat schrijven voor je kan doen. Er kwamen woorden omhoog en er werd gedeeld. De ruimte was gevuld. Niet met uitbundige verhalen. Maar met verhalen van hoop, van moedig gedragen oorlogsleed. Van vluchten naar een beter leven, van oprechtheid.

Ze vertelde hoe gedichten schrijven de nachtmerries hadden verdreven. Trok haar broekspijp omhoog, kijk nu kan ik het laten zien. Het been met de granaatscherven, het verhaal van haar als kind. Ik streek over haar schouders, verborgen onder mijn omslagdoek. De kracht van haar woorden weerkaatsten in de stilte. Alsof we allemaal naar een wonder keken. En de kleur was blauw.

Je had erbij moeten zijn, hoor je vaak. Deze middag bewees dat voor mij. Met ontroering heb ik geluisterd naar deze mensen. Naar hun woorden en complimenten op het einde. In mijn ogen een traan van ontroering. Het kippenvel hoog op al onze armen.

Het was koud in de ruimte
maar in ons hart was het warm..
Recensies:
Warm en waardevol. Heel blij dat ik deze workshop heb gevolgd.
Of ik schrijvend door het leven zal gaan dat weet ik nog niet.
-Marja
Fijne, warme ontmoeting. En heel veel nieuwe inspiratie. Dank!
– Lea
Was heel bijzonder. Ongeloof hoe ze de belangrijkste dingen een gezicht gaf!
– Henny
Dank U, meine gnädige Frau .
– Prof. Dr Samed TAK
Verrassend, warm, inspirerend, begripvol, verbindend.
– Carla
Bijzondere ontmoeting. Liefde, verbinding, oprecht, waar, open.
Dank je wel!
– Anne
Vol liefde open je mijn hart. Doorgeven is een mooi cadeau.
– Miriam
Inspirerend en ontroerend. Heel erg bedankt.
– Sidika
Christa, vandaag geef jij mij een hand die ik vastpak om een weg te bewandelen…
Een nieuwe weg. Dank je.
– Nemala
Het was een eye-opener. Het geeft me inspiratie en moed om door te gaan.
Bedankt hiervoor.
– Nado