wietolie-blog

Het lijkt een beetje op de Viagrapil die mijn vader ooit innam. *Ja, het wordt namelijk een beetje lastig met een dwarslaesie vanaf Th2/3 (tepelhoogte) en mijn moeder in vogelnestje-stand in de ringen boven het bed. Op het moment dat hij het blauwe, kleine ding inslikte dacht hij aan de bijwerkingen. Kon je het ook niet aan je hart krijgen? En zaten hartproblemen niet in zijn familie? Wachtend tot zijn laatste einde gekomen was bleef hij liggen. Stokstijf. Hoe toepasselijk. Te bang om te bewegen. Laat het duidelijk zijn, van seks is het nooit meer gekomen. Althans die avond niet. En eigenlijk wil ik dat ook niet weten.
 
Maar affijn terug naar mijn eigen weder-opwekkingsmiddel. Ik speelde er al lange tijd mee. En de officiële gang naar de dokter nam ik vorige week. Een speciale verwijzing voor wietolie alleen te verkrijgen op recept bij de apotheek in Den Haag. We gaan het even overleggen was het antwoord. Volgende week komen we erop terug. Vraagt u alvast welke variant u nodig heeft, die voor hyper te worden of die voor de ontspanning en pijnbestrijding. 
 
Inmiddels was ik zelf al gaan zoeken en vond een variant op internet. Geen flauw benul van het verschil met de apotheekversie. Na een dag kwam het pakketje al binnen. Ik had gekozen voor de combi met hennepolie en cbdzalf. Eerst smeer ik mijn pees in met een beetje zalf. Nog geen minuut later is de pijn weg. “Het werkt nu al” zeg ik positief gestemd tegen mijn sceptische wederhelft naast me op de bank. Die denkt: ja right! Op Facebook vraag ik wat adviezen voor het aantal druppels en dat advies varieert.. Om niet gelijk in de lampen te hangen besluit ik met één druppel te beginnen. Onder de tong. Ik lees dat je de druppel ook op je hand kan doen en dan oplikken. Raar, denk ik nog. Alsof je zwart-op-wit van vroeger aan het oplikken bent. Nee, ik ben volwassen en ik weet heus wel wat één druppel is. Ik vul het reservoir van de pipet volledig met het bruinige spul. En knijp onder mijn tong een druppel eruit. Ik voel en proef niets dus voor de zekerheid knijp ik nog drie keer. Leeg. Letterlijk, zoals ik het zeg; leeg, zie ik als ik naar de pipet kijk. Hm, dat was niet echt de bedoeling. Stil blijf ik zitten. Een lichte misselijkheid komt omhoog en terwijl man naar het voetbal kijkt probeer ik andere signalen waar te nemen. De pijn in mijn voet is heviger dan ooit. Ik voel me relaxed maar durf me niet te bewegen. Ik kijk opzij en lach allerbeminnelijkst naar hem. Een walm wiet geurt uit mijn mond terwijl ik zeg:
“Schat, als ik vannacht nog leef moeten we dat vogelnestje in de ringen maar weer eens uitproberen!” 
 
Wordt vervolgd.. 😉