IMG_8896

Zo stralend als ik er soms uit kan zien.
Is het tegengestelde nu van kracht.
Niets, maar dan ook niets lift op.
Waar ik van het weekend gedragen werd door inspiratie.
Hangt nu alles letterlijk op de grond.
Mijn lijf, mijn gemoed, mijn geest.

En ik wist dat het ging komen.
Na de inspanning van het weekend.
Maar ik had het er voor over.
Dubbel en dwars.
En nog steeds, geen spijt.

Het omarmen van die dagen.
Dat de pijn en uitputting.
Je lichaam en geest veroveren.
De lila-witte fleece hartjesbroek.
Onder je lange dikke jas.
Zelfs de hond snapt dat mensen kijken.
Het dekentje om je schouder.
Gordijnen die dichtblijven.
Overleden bloemen in lege vazen.
De restanten van eten op het aanrecht.
Was die zich opstapelt.
Haren die opgezogen willen worden.

Zo.
Dat ontkracht meteen ook het idee.
Dat het hier altijd perfect is.
Want dat is het namelijk niet.
Net als bij ieder ander.
Of wel misschien als jij perfect zijn op één hebt gezet.
Ik dus niet en dat bevalt me prima.

Al voel ik me schuldig.
Als man me weer aantreft in het huispak.
Het lukte me niet.
Sorry, was weer een mindere dag.
Maar hij zal er nooit iets van zeggen.
Ik zie hem kijken naar de bakken foto’s.
Verspreid in de kamer.
Ja, ja, die zou ik uitzoeken deze weken.

Je had maar één taak Chris.
Is wat ik zelf denk.
Start en begin.
Kom uit de loopgraven.
Verover je land weer terug.
Meditatie.
Daarna dansen op een powermuziekje.
Aanvallen!
Maar misschien eerst.

Aankleden.

Pin It on Pinterest

Share This