Heb jij je weleens alleen gevoeld? Ik wel. Heel vaak zelfs, als ik er nu bewust aan terugdenk. Deze week kwam ik erachter toen ik bezig was mijn eigen woorden op papier te zetten. Ik wist precies welke woorden er in mijn hart zaten. Dacht ik! En toch kwam er iets verrassends uit. Iets wat ik totaal niet verwacht had. Want toen ik dieper ging kijken naar waarom ik doe wat ik doe zag ik iets wat ik eerder niet zag. En ik weet, vaak schrijven ondernemers over hun prachtige inzichten en waar ze jou mee willen gaan helpen. Maar dat is niet waarom ik dit schrijf. Want als je mij een beetje kent weet je dat ik niet schrijf om te verkopen. Maar om te helpen. En het raakte me toen ik naar boven kreeg wat mijn passie en missie is. Maar ook waarom dat bij mij zo ontstaan is.

Al schrijvend kwam ik erachter dat ik wil dat niemand meer alleen is in zijn gevoel. Omdat ik zelf weet hoe dat voelt. Als jong meisje toen mijn ouders een snackbar kregen en ineens door omstandigheden altijd moesten werken. Toen mijn vader bekend werd en ik als vijftienjarige de snackbar s’ avonds runde met een mes bij de kassa. Toen ik met negentien jaar net drie weken het huis uit was en mijn vader een auto-ongeluk kreeg. Tien weken intensive care en een jaar in een revalidatiehuis. Ik was mijn vader en mijn moeder kwijt. Nadat  mijn man er vandoor ging en ik achter bleef, met twee kleine kindjes van twee en vier jaar. Toen ik ziek werd en iedereen naar zijn werk ging en ik voor het raam alleen zat. Alleen, alleen, alleen. En toch heeft het me veel gebracht en leerde ik opstaan na iedere keer. Dus ik weet dat het kan, dat je weer contact kunt maken met jezelf en met anderen. Dat je weer blij kunt worden als je de dingen doet die jij leuk vindt. Maar wat doe je in de tussentijd met het alleen zijn?

Schrijven over die periodes, en daar geëmotioneerd van raken, maakte me duidelijk dat dàt is waar ik de hele wereld mee zou willen helpen. En alleen zijn is iets anders dan eenzaamheid. Want ook dat heb ik gevoeld in vele situaties. Maar je alleen voelen kan op verschillende vlakken. En het gekke is dat we vaak denken dat we de enige zijn. In wat we meemaken, in de situaties waarin we zitten. Soms kunnen we dat delen met iemand maar heel vaak ook niet. Het blijft zitten in ons hart maar heeft geen positieve meerwaarde. Eruit schrijven of delen met gelijkgestemden is wat helpt. Ik heb het zelf gemerkt en ik zie het aan de vrouwen die mijn programma’s of schoolreisjes volgen. Dagelijks krijg ik mails en berichten met levensverhalen van vrouwen die een nieuw begin zoeken of die een luisterend oor nodig hebben. En of ik ze nu help door naar een ander te verwijzen of zelf naar ze te luisteren en ze hulp te bieden, het antwoord is hetzelfde. “Dank je wel dat je de moeite nam om naar mij te luisteren, ik voel nu dat ik niet alleen sta!” Hoe mooi is dat!

Zo reed ik vorige week naar Hoorn om de hand te pakken van iemand die dat nodig had. En nee, daar verdien ik geen geld mee. Dat doe ik omdat ik denk dat dat nodig is op dat moment. Ik schreef er het volgende over op social media:

Ken je dat.. dat je terugkomt van een vermoeiende maar mooie dag. En dat je met een brok in je keel je man vastpakt, plannen maakt en de avond viert. Dat je weet dat dat niet meer voor iedereen opgaat en dat dat je raakt. Dat je dankbaar bent voor het licht wat je mocht aandoen, voor je armen die vandaag precies om haar heen pasten. Iemand die je nog niet eerder in het echt zag maar die de zon goed kon gebruiken. En daarom ging ik heen.

Ze gaf me een cadeau na afloop maar het grootste cadeau was de ontmoeting, de verwondering die ze me liet zien. Dat er nog mensen waren zonder dubbele bodems of verborgen agenda’s, dat iemand nog naar je blijft luisteren als je vertelt over wat je mist en waar je verdrietig over bent. Iemand die niet wegloopt omdat jouw leed in hun ogen te groot is. Èn je man èn je dochter verliezen en dan ook nog uitgezaaide kanker. Dat kunnen veel mensen niet aan. Ik kon het aan.

Vandaag luisterde ik naar jou. En nu sta ik mezelf toe om het te mogen voelen. Daarna is het weer mijn eigen leven. En zijn we allebei weer opgeladen voor een nieuwe dag.

En hoe mooi is het dan, dat ze onderstaande woorden tegen me zegt…

Dan is mijn missie geslaagd..

Liefs,
Christa

Pin It on Pinterest

Share This