Ze pakte het armbandje en zei: “Kijk mama deze is voor jou.” Haar moeder keek naar de tekst en zei: “Maar schat ik ben toch helemaal niet happy.” Het kleine meisje keek me aan zonder iets te zeggen. “Ze heeft gelijk” zei ik, “het is de bedoeling dat je je wel happy voelt. Deze armband gaat je helpen herinneren. Iedere dag.”

De vrouw keek me aan en ondanks dat ze het nog niet kon voelen schoof ze het armbandje om haar pols. Een paar uur later zag ik ze weer lopen. Ze keek me aan en ik wees op mijn pols en daarna op mijn oog. Ik zag het verdriet in haar gezicht maar ze glimlachte.

Een nieuw begin maken in kleine stappen begint met een keuze. En die maakte ze..