Christa Krommenhoek Als ik hem vastpak en bijna niet meer los wil laten, zegt hij met verstikte stem: “Bedankt voor alles.” In een soort automatisme zeg ik terug: “Jij bedankt voor alles.” Ik kom even omhoog en kijk hem aan. Onze ogen zijn nat. Van emotie, van moeheid, van het verdriet in de liefde.

Bedankt voor alles, je zegt het na een feestje of na een periode waarin iemand goed voor je heeft gezorgd. Waar je je welkom voelde. Het klinkt zo niet passend op dit moment en toch is het ook weer goed. We weten het.

Alles. Waar moet ik in hemelsnaam beginnen als ik jou wil bedanken voor alles wat je voor me deed, wie je was, wat je me gegeven hebt. Ik ben wie ik ben. Door jou. Door mama. Door de karaktereigenschappen, de kenmerken en de opvoeding die ik van jullie kreeg. Bedanken hiervoor in woorden is een onmogelijke taak. Een missie die bijna niet te volbrengen is.

We grappen nog even wat over de code van de kluis en bij de deur knuffel ik mijn moeder. Als ik omkijk, zie ik hem zitten in zijn stoel. De Godfather van onze familie. We zijn allemaal geweest op deze laatste avond. Samen zitten, de kleinkinderen met hun armen om opa. Hij praat over zijn angst voor de beademing, voor de canule die dertig jaar geleden zoveel schade aanrichtte, over zijn strijd om na weken van de beademing af te komen en zelf weer te kunnen ademen. Maar het is goed. We hebben er vertrouwen in. En toch is het lastig om weg te gaan.

Ik loop nog één keer terug en pak hem vast alsof het de laatste keer is. Dan lopen we weg. Bij het dichttrekken van de deur hoor ik hem nog zeggen: “Ik hou van jou!” Langzaam loop ik naar de lift en kijk om. Het flauwe schijnsel van het licht achter de voordeur straalt rust uit. Ik weet, ze gaan naar bed, een laatste nacht thuis, mijn moeder die nog tassen gaat inpakken en de laatste dingen doet.

Ik huil niet veel maar nu komen er even tranen. Stel. Dat ik later zal zeggen, dat was het laatste moment dat ik hem zag. Mijn sterke, stoere, kwetsbare en breekbare vader. Die voor mij synoniem staat aan het woord LIEFDE.

Onderweg naar huis, zet ik de muziek hard en zing mee. Tot op de rotonde een lange grijze auto voor ons de weg opdraait. De zwarte kleine vlaggetjes voorop wapperen niet. Ik slik. Nee! Mijn vader is sterk. Die gaat voor de tweede keer in zijn leven weer vechten om deze wedstrijd tot het einde toe uit te spelen.

Want naast het veld staan wij: de verzorgers met de waterzakken, de mentale coaches, de hoofdtrainer en de wisselspelers.

De tweede verlenging is ingegaan.

© Christa Krommenhoek

#blaasoperatie #enschede #fightforlife

#teamopa #teamkoos #alskankerjeraakt #vechtenvoorgeluk #lifeofchrisje #christakrommenhoek

Pin It on Pinterest

Share This