IMG_7275
Het is weer een nieuwe dag.
De mensen, nieuwjaarswensen.
Het gaat allemaal door.
Maar voor ons zal het nooit meer hetzelfde zijn.
De wereld is stil komen te staan.
En toch moeten we verder.
Voor je broers, voor hun gezinnen.
Voor onszelf, je papa en ik.
We gaan ook verder.
Maar binnen is het stil.
 
Want hoe ik ook mijn best doe.
Je keert iedere keer weer terug.
In mijn gedachten, voor mijn ogen.
Zoals je was, wat je zei, wat je deed.
Maar er trekt een beeld doorheen.
Het moment dat we je vonden.
We riepen je naam.
Zagen je broodbakje op tafel.
Klaar voor vertrek.
Maar het was niet meer nodig.
Je had een andere keuze gemaakt.
“Ach mijn jongen, ach mijn jongen.
Wat heb je nou dan gedaan.”
 
Mijn kind, we hadden je zo lief.
Konden we nog maar.
Dan pakten we je beet.
En lieten niet meer los.
Nooit meer.
Nooit meer.
 
Rust zacht lieve zoon.
 
(Dit schreef ik voor Anny en Stan die een jaar geleden hun zoon verloren)

Pin It on Pinterest

Share This