Jari 2015

Vandaag is hij jarig.
Mijn allerliefste bonuskind.
De „zoon” op afstand.
Met name voor zijn vader.
Maar ook voor mij.

Hij was acht jaar toen ik hem leerde kennen.
Verstopt achter de bank.
Langzaam aan ontstond er een band.
Zijn vader een aantal jaren in dubio.
Eens in de twee weken kwam hij bij hem.
De rest van de weken alleen.

Hij twijfelde om de stap te maken.
Naar het land boven de rivieren.
Waar mensen direct en open zijn.
Het volgen van zijn hart.
Was de weg naar mij.
Het offer wat hij moest brengen was groot.
Het gevoel dat hij zijn kind achterliet.

Om de week.
Soms vrijdag, zaterdag en zondag.
Heen en weer, 6x anderhalf uur.
Zodat zijn zoon kon sporten.
Uit liefde, omdat nog steeds.
In zijn hart, zijn zoon op 1.
Zoals het hoort. *respect

Hij werd ouder en ouder.
Periodes van verdriet en geluk.
Soms samen praten tot diep in de nacht.
Dan weer op afstand.
In zijn eigen wereld.

Als „stieffie” ervoor zorgen.
Dat iedereen gelijk was.
En dat lukte.
Ze voelen zich broers en zus.
Dankzij ons allen.

Vandaag is hij jarig.
We zijn 12 jaar verder.
Nog steeds zijn we een gezin.
In samengestelde vorm.
Trots ben ik op hem.
Op de man die hij is geworden.
De weg die hij zelf steeds vond.

Trots op mijn gezin.
Want het was niet makkelijk.
Maar als je elkaars verschillen.
Accepteert.
Is de wedstrijd al bijna gewonnen.

Happy Birthday, lieve Jari.

Een kus op afstand van je „Stieffie” xxx

Pin It on Pinterest

Share This