IMG_5176

Ik wist het al toen ik er heen reed.
De pijn in mijn buik terwijl ik naar de mist keek die over de polder lag.
Alsof ik voelde wat er ging komen na het politieverhoor van vorige keer.
“Wat doet u dan en daarna, dan zijn we 10 minuten verder.
Dus u vindt een fles spa en aardappelen al zwaar, maar net zegt u.
Oh u kunt mijn hand wegduwen, nee het ongeluk neem ik niet mee, te lang geleden, etcetera.”
In haar brief later de opmerking: „ mevrouw ervaart mijns inzien de klachten erger dan ze zijn.” De vechter, de doorzetter, de optimistische vrouw die niet opgeeft, zij ziet het niet.
Mijns inziens.

Ik had kort getwijfeld vanmorgen of ik me zou opmaken omdat mensen zeggen dan zie je het niet.
Nee, dat is inderdaad het verraderlijke van chronisch onzichtbare aandoeningen.
Toch heb ik mezelf wel wat “aangejurkt.”
De vermoeidheid blijft toch in mijn ogen te lezen.
De schoenen aan waar ik het beste op loop met de minste pijn.
Positief gestemd met een bang hart. Wat gaat er gezegd worden.

Dezelfde kamer waar we twee jaar geleden ook zaten.
Waar ik moest huilen van schrik en opluchting.
100% arbeidsongeschikt met meer dan gering kans op herstel.
IVA advies.
De klap kwam hard aan, verdriet en beetje blij om de erkenning.
Vijf jaar lang had ik het nog volgehouden na het auto-ongeluk.
Strompelend liep ik iedere dag na een werkdag naar de auto.
Maar niemand liet ik het zien.
Twee werkdagen had ik uit mezelf al opgegeven zonder dat ik de ziektewet inging.
Want ik dacht dat het aan mij lag en ik bleef maar doorzetten.
De wilskracht van mijn tandvlees, hij was op toen ik me uiteindelijk ziek melde.
Diagnoses volgden en een vrijwillige opname in het revalidatiecentrum.
Ik probeerde ander werk en startte eigen bedrijven.
Een succes, maar niet voor mij.
Spugend in de douche, koorts door de inspanning,
huilend van de vermoeidheid.
Daar gingen ook de nieuwe dromen. Vervlogen in de wind.

We zijn twee jaar verder.
Geestelijk ben ik verder maar lichamelijk is er is niets veranderd.
De mevrouw voor me kiest haar woorden zorgvuldig.
Aan de andere kant weten wij meteen hoe laat het is.
U kunt gewoon weer werken, 20 uur.
Niet het HBO niveau wat u had,.
Lopende band elektronica in elkaar zetten.
Hulpje in de bieb.
Assistent op het consultatiebureau.

Ik huil nooit maar nu kom ik niet meer uit mijn woorden.
Zo lang gevochten om het vol te houden.
Het feit dat ik net bezig was met de acceptatie.
Dat ik mijn leven probeerde invulling te geven.
Positief zijn binnen je beperkingen.
Het acceptatie proces staat stil met een klap.
Zie je wel, je stelde je toch aan fluistert de stem in mijn hoofd.

Thuis op internet probeer ik het systeem wat het UWV gebruikt te traceren.
Waar en hoe bepalen ze wat je kan doen.
Het voelt alsof ik op spionagetocht ben naar de geheime dienst.
Ik typ zoekwoorden in verschillende combinaties.
Uiteindelijk stuit ik op een lijst met beroepen en codes.

Na het horen van “mijn mogelijke functies” ben ik in voor alles.
Er werd meteen ook bijgezegd, “ja dit is fictief, je hoeft er niets mee, deze zullen het niet worden.”
Ja, dus? Ik begrijp er niks van. Dit kan ik doen volgens u maar het gaat het ook niet worden.

Mijn oog valt op andere meer interessante uitdagingen.
„circusartiest, heilsoldaat, animeermeisje.”
Waarom kwam dit er eigenlijk niet uit.
Het geheel en wat ik aan het doen ben is zo triest dat ik erom moet lachen.

Mijn nieuwe richting is bepaald.
Circusartiest is wat het is.
Komen ze toch nog van pas.

Die hypermobiele gewrichten.

(wordt vervolgd)

Pin It on Pinterest

Share This