daghuis

Ik word er wakker van in de nacht.
Slaat de angst me om het hart.
Nog vier, nog drie en bijna is het zover.
Zoals de lancering van een raket, maar dan anders.
Mijn ogen tasten in het duister.
De vertrouwde punten van de slaapkamer.

Naast me slaapt hij, zoals altijd gewoon door.
Ik weet dat aan de andere kant van de muur mijn dochter ligt.
In haar bed raakt haar hoofd op hetzelfde punt de muur.
Zo dicht bij mij, net als in het echte leven.
Ik vraag me af of het verstandig is wat we gaan doen.
Door omstandigheden het huis te koop en nu eindelijk verkocht.
Klaar voor een nieuwe toekomst met meer mogelijkheden.
Met een compact en overzichtelijk huis.

Het is niet zozeer het huis wat ik ga missen.
Al was het fantastisch, met al zijn ruimtes.
Het is de veiligheid, het gezinsgevoel, de basis.
Die is straks even weg.
We zijn los en vrij en dat is best heerlijk.
Maar ook het gevoel van angst, paniek, van afscheid.
Even geen eigen plek voor ons gezin.
Ik zie in hun ogen dat het ze raakt.

Verlies ik met de kamers ook niet de kinderen.
Ik vraag het mezelf af, maar weet dat het niet zo is.
De komende maanden bij mijn ouders in.
Heerlijk verwend worden met gezelligheid en liefde.
Maar ook verder weg van hier.
Tijdelijk gaan ze heen en weer.

De liefde is sterk genoeg.
Maar de pijn in mijn maag verraadt de spanning.
Ik zie niet op tegen de verhuizing.
Al moet ik nog wennen, de snelheid van vertrekken.
Het is de verandering van wat was.
De momenten die ik hier achterlaat.

De bakken van de zolder.
Ze bevatten herinneringen.
Naar een leven dat niet meer is.
Wat ik al was vergeten.
En wie ik vroeger was.
Het huwelijk, later onbewoond verklaard.
Herinneringen aan jong zijn.
Het zachtgele stofje van het babybedje.
Ik pak de draagzak vast en voel haar kleine lijfje.
Zijn eerste voetbaltenue.

Zoals mijn vriendin vorige week al zei.
In een half ingepakte woonkamer.
“De ziel is er al uit.”
Toen voelde ik het nog niet, nu komt het binnen.
Onze ziel zit ook in deze spullen.
In haar eerste pakje, hun lievelingsspeelgoed.
De rozenkrans van zijn oma, mijn medailles.
De foto’s van vroeger en nu.

Op het sleutelbord waar onze foto’s hingen.
Heb ik nu de namen geschreven van de nieuwe bewoners.
De deurlijst in de kamer.
Nog voorzien van onze streepjes.
Met het groeien van de kinderen.
Volgden nieuwe fases.

Er zal voor ons een andere deur komen.
Misschien nog met enkele laatste streepjes.
Hij opent naar een ander leven.
Afscheid nemen betekent loslaten.
Soms iets kwijtraken of verdrietig zijn.
Maar geeft ook ruimte voor andere dingen.
Het oude raak ik echt niet kwijt.
Alles zit in mijn rugzak en neem ik met me mee.
Waar ik ook naar toe ga.
Met kleine zijvakjes.
Waar alles precies in past.

Ik adem de angst weg en de brok in mijn keel wordt minder.
Langzaam kleurt mijn geest weer naar het licht.
Net als de hemel die ik zie door het raam.

De ochtend is gekomen.
Klaar voor een nieuwe dag.
Tijd om verder te gaan.
De deur verhuist niet mee.
Maar de groeistreepjes zitten in ons hart.

Dag huis.
Dag lieve oude woning.

Dag huis (klik om video te openen)

Pin It on Pinterest

Share This