joke alberts

 

Daar stond ik dan. Twaalf weken geleden, voor het eerst met mijn woorden gedrukt op het papier van de Privé. En meteen gingen alle stemmen in mijn hoofd tegelijkertijd praten. Net zoals op het moment dat ik gevraagd werd voor deze columns. Mijn hart dacht: ‘WoW!’ en mijn hoofd dacht: ‘Hoe ga je dat doen, wie zit er op jou te wachten?’ Er barstte een waar debat los in mijn hoofd. Een verhitte discussie waarin iedereen vast gelijk had. Nou ja, een beetje dan. De vraag was naar welke stem ging ik luisteren. Wie het hardste schreeuwde of wie het dichtste bij mijn hart kwam? “Kun je dat wel, wat zullen anderen ervan vinden?” zei Angstige Anna in mijn linkeroor. “Het is een grote kans, pak dat podium en verspreid je woorden van liefde over de wereld” zei stoere Sammy op rechts. Het is duidelijk naar wie ik heb geluisterd, want vandaag lees je hier mijn twaalfde column. En daarin wil ik je nog iets meegeven. Want voor alles is een eerste keer en zullen er drempels moeten worden overwonnen. Naast de stemmen in je hoofd is het fijn als er mensen zijn die in je geloven en je de kans geven om op te staan. Maar als je zelf blijft zitten zal er niets veranderen en niets ontstaan. Het allerbelangrijkste is, dat je moet vertrouwen dat wat je kiest, het juiste is. En stel je voor dat je later denkt ‘dat was toch niet zo heel handig.’ Dan heb je er vast iets van geleerd of iets waardevols uitgehaald. De eerste keer is altijd lastig en het vergt moed om ervoor te gaan.

Zo besloot ik een maand geleden om tijdelijk van Facebook en Instagram te gaan. Een maand lang een symbolische ‘Kruistocht in spijkerbroek’ in het echte leven. Wat bedoeld was als experiment zonder sociale media, werd een tocht in mezelf. In het staande blijven in een periode van groot verdriet tot het leven weer oppakken. Van te voren kun je nog zo de dingen bedenken, de echte versie wordt vaak anders. We maken plannen voor de toekomst en zijn bezig met daar waar we naartoe willen en ondertussen gebeuren er dingen die je niet had verwacht. Het echte leven staat voor de deur en laat je keuzes maken in het NU. Het zal jou ook overkomen en hoe ga je dan ermee verder?

Een Kruistocht in spijkerbroek, net zoals in het boek van Thea Beckman loop je niet alleen. Die loop je samen met anderen. Om elkaar te ondersteunen en te motiveren. En ook al moet je zelf je eigen pad gaan, het is fijn om te weten dat er iemand naast je loopt. Op de laatste dag eindig ik in het theater, samen met mijn moeder en dochter, bij Tineke Schouten. De foto staat symbool voor de afgelopen dertig dagen. Onvoorwaardelijke liefde, dapperheid en samen zijn. Ik weet zeker dat mijn vader met trots op ‘zijn meiden’ neerkijkt en blij is dat we het leven vastpakken en proberen te vieren.

Want voor alles is een eerste keer.

 

Pin It on Pinterest

Share This