roadtrip-blog

Zoals ik voor de vakantie al vertelde was het nog onzeker of we wel zouden weggaan. Op de dag van vertrek moesten we nog langs de dokter voor DE TEEK van manlief. Dat was best lastig. Heen en weer gaan tussen wel of niet. Klaarzetten, spullen kopen, afwachten en wachten. Teleurstelling want ik wilde dit zo graag. Angst en verdrietgevoelens om niets, maar de hormonen waren van slag. En daar kwam het verlossende woord, met de antibiotica mocht hij op vakantie en dan maar kijken hoe het ging. Ik sprong een gat in de lucht! Dus al mijn georganiseerde bakken en kampeerspullen die ik had gekocht mochten in de auto. Natuurlijk hadden we van te voren onze nieuwe tent opgezet want dit was de eerste keer dat we gingen kamperen met elkaar. Gaan jullie soms in Spanje wonen, was de vraag van dochter, toen ze de spullen zag. Een grijns op haar gezicht. Haar moeder, de prinses op de erwt, nu in een kleine tent op een luchtbed. De A6 zijn we nog niet op of het eerste broodje is al op. ik voel me warm worden want het doet me herinneren aan eerdere vakanties met mijn kinderen en mijn eigen jeugd. De route is nog niet bekend, althans nog niet bij ons. Als we Malaga op 18 juli maar bereiken. Dit jaar dan. We hebben onze hielen nog niet gelicht of ik zie al een bericht van dochter op Facebook voorbij komen. „Drinkt” taart. De vlag hangt al uit! Ik laat het los.IMG_5458Ik ben de kaartlezer en beheerder/vriendin van de TomTom en hij rijdt. Zoiets als samen behangen maar dan anders. De eerste rotonde in Luxemburg rijden we al verkeerd. Ik zie het bord in mijn linkerooghoek staan, maar hij gaat rustig rechtdoor. De stem van de vriendelijke mevrouw in het dashboard kastje schreeuwt het uit. Houdt rechts, RECHTS, REEECCHHTTS! Inmiddels is ze overgegaan tot maak een U-bocht. Een U-bocht !! Het wegdek is getransformeerd zoals in oorlogsgebied, maar we genieten van het prachtige uitzicht. Tegen de tijd dat we Frankrijk binnen rijden zegt ze om de 10 seconden „welkom in België, welkom in België, welkom in… Op de rotondes en afslagen geeft ze ook nogal onduidelijke signalen. Vandaar dat wij verschillende keren nog links in de bovenhoek van onze rechterogen de juiste afslag aan ons voorbij zien gaan. Het deed me denken aan die keer dat ik met mijn ouders en broertje naar Italië ging. Dat breekpunt waarop we geen benzine, niet het juiste geld, de bank gesloten en volle campings hadden. Twee ruziemakende ouders en stille kinderen op de achterbank. Maar anno 2016 zijn we onderweg, slowlife genieten en alle tijd!

De roadtrip

Na een lange dag en avond rijden vinden we een hotel. De tent zijn we even vergeten. Eerst opladen en morgen dan maar starten met kamperen. Het ontbijt is geweldig en ik eet alsof het mijn laatste maal zal zijn. Mijn oog valt op de ingepakte muffins, de gratis suikerzakjes en ingepakte broodjes. Handig voor onderweg zegt de Nederlander in mij, maar na uitgelachen en de woorden: „dat meen je niet” laat ik de spullen maar liggen. De donkerbruine chocolade muffin kijkt me nog wel verleidelijk aan, maar ik kan me beheersen. Onderweg naar Sitges, op advies langs de oude weg aan de kust. Prachtige wegen om de bergen heen. Wat een uitzicht, dat moet ik vast leggen. Het dak schuift open en ik wurm mezelf omhoog om een fantastisch plaatje te schieten. Daar hang ik, half uit het dak, de wind door mijn haar en even voel ik het geluksmoment doortrekken tot in mijn tenen. Floep, weg camera. Gelukkig zit hij nog aan het oplaad-systeem vast en krijg ik nog net mijn vingers eromheen. #geluksmoment #kanstwee

Maar dan is het toch echt zover. Het kamperen gaat beginnen. Een bloedhete camping aan het strand met stenen en kiezels als ondergrond. Man twijfelt nog maar ik jubel al, ja deze plek nemen we. Het wordt nog een hele toer om èn de auto èn de tent èn de eetset op de 12m2 te krijgen, maar het glas is altijd halfvol bij mij. Onze nieuwe buren bezitten een prachtige, luxe camper met schotel en hippe, crèmekleurige scooter. Ik versta geen Frans en spreek het al helemaal niet. Ze bedoelen het goed, we mogen alles lenen maar een goed diepgaand gesprek zit er niet in. Als ik de taal niet weet en probeer te praten gooi ik namelijk alles door elkaar. Si, le jardin, ich bin etc etc. De rook van hun sigaretten vult mijn neus en ik voel dat iedere beweging van mij gevolgd wordt. Lang leve de frisse buitenlucht van het kamperen.

Een uur verder voel ik een zware hoofdpijn opkomen en het is niet eens van de blokhamer waar hij steeds driftiger mee slaat. Hij is nog niet hersteld van zijn tekenbeet dus na negen haringen in de stenen ondergrond te hebben geslagen en ons luxe blauwe luchtbed te hebben opgepompt zie ik geen lucht meer in zijn ogen. Ik durf na al zijn inspanning niet meer te vragen of de tent nog een kwartslag gedraaid mag worden. Omdat ik me wil verschuilen voor de buren tussen de heg, de auto en de tent. De bermudadriehoek van Peniscola. Ik vraag me af wat de nacht gaat brengen. Hoeveel buren er om de tent heen komen te staan als mijn gesnurk gaat beginnen. Het stof van het zand, waar de nieuwe tent zich op bevindt, stuift om me heen. Ik ga het steeds minder leuk vinden. Geen sociale acties vanavond, terug in mezelf. Ik ben een mensen-mens. Tot ik op een camping kom.

IMG_5542

Via Barcelona, Sitges, Valencia, Murcia en Granada waar we prachtige dingen zagen hebben we nu onze bestemming bereikt. Heerlijk op het strand liggen en uit eten met onze familie. Een groter cadeau dan de aanwezigheid van mijn kinderen kon ik niet hebben op mijn verjaardag. En wat hebben we genoten een week lang!

IMG_5767

Op de terugweg rijden we van Malaga naar Madrid en stoppen in Burgos. Voor de verandering kan ik niet goed liggen dus heb ik voor ons maar een heel mooi hotel geregeld. Altijd meegenomen dat je in de achterbak van de auto nog een hele kampeeruitrusting hebt liggen. Voor het geval dat. Als we ‘s avonds een restaurant zoeken en alles vol is lopen we nog één rondje. Mijn oog valt op dit restaurant. Terug in de tijd lijkt het hier wel een sprookjesboek. Alsof het zo moet zijn roep ik met mijn grote mond. Zie je wel ik heb altijd een voorgevoel voor mooie dingen hoor ik mezelf nog triomfantelijk zeggen. Niets is minder waar. Ik zal je de details besparen. Maar we zijn er flink ziek van geweest. En dat kwam dus niet echt goed uit de volgende dag op het camping-toilet.

IMG_5808

De volgende dag onderweg bedenk ik me dat ik meer een mens ben voor een campertje. We moeten onze tweede nacht op een camping nog gaan beleven maar ik denk dat ik het al weet. Pijlsnel vraag ik me af of ik de tent nog kan verkopen. Zal ik nog een goede prijs krijgen. Tent maar eenmalig gebruikt. Ik moet denken aan het nummer van Henk Wijngaard. Te koop: sneeuwwitte bruidsjurk nog nieuw in papier.
Ik denk dat ik ADHD heb. Om de vijf seconden moet ik ergens kriebelen, vingers of voeten over elkaar heen doen. Draai ik honderd keer aan de navigatieknop. Inzoom, uitzoom, andere route etc.. Benen omhoog en omlaag. Jeuk aan mijn neus. Broodje, snoepje etc etc. Zie ik een woord op een bord staan, denk ik al drie complete verhalen uit mijn verleden erbij. Maar ik heb bijna geen tijd om te schrijven want mijn ogen hebben zoveel te zien.

IMG_5829En toen was het toch zover, rond 17.00 rijden we onze tweede camping op. De vrouw van de receptie vraagt of we nog een uitrij-kaart van de slagboom willen om vanavond nog eruit te kunnen. Nee hoor, dat hoeft niet. Wat een prachtige pittoreske omgeving hier. Na het zien van de wc’s draait mijn maag om en heb ik spijt. De deur lijkt schoon maar het knopje mist waarop ik de schroef met mijn vingers moet verschuiven. Er komen op hetzelfde moment drie mannen met theedoek om het hoofd gebonden en joviaal pratend met afwasteiltjes en servies aan. Ze verdwijnen aan de andere kant van de muur. Mijn muur, je weet wel, die zonder boven en onderkant. De toiletbril ontbreekt. Gelukkig heb ik jarenlang op hoog niveau geturnd. Op de spitsen van mijn tenen buig ik voorover en kijk door mijn benen naar achteren. Met een hand hou ik mijn broek naar voren zodat het kletterende vocht alsmede de vieze toiletpot-rand mijn broek niet raakt. Ik buig zo diep door dat ik de onderkant van de wcrand kan zien. Er zitten verschillende substanties die thuis met mijn wc-eend nooit hadden overleefd. De vingers die ik inmiddels in mijn oren had gestopt, (Ik kan er niet tegen als andere mensen mij horen plassen.) sla ik nu voor mijn mond om de opkomende kotsneiging te onderdrukken. Bluhr….. Ik kan het niet meer tegen houden. Het eten van restaurant Pinokkio spuit eruit en de afwasborstels achter de muur leggen voor drie seconden hun werk even stil. Aan beide kanten van de muur zijn we allemaal in shock en ik probeer snel, zo onopvallend mogelijk, niets aanrakend, de tent te bereiken. De TomTom gaat de volgende dag, in een rechte streep, richting ons pittoreske eigen huis, met heerlijk schoon sanitair. Toch hebben we genoten van deze roadtrip en gaan nu verder genieten in ons eigen vakantiehuis!

TE KOOP: Tent 2x gebruikt! (grapje hoor)