koos alberts de wachtkamer

 

In de wachtkamer van het leven, zijn de stoelen leeg of bezet. De woorden die er zweven, van hoop en moed, overtreffen de pijn en het verdriet wat verscholen ligt in de lichamen.

Verhalen van het hart, die bij sommigen eindelijk het licht zien als ze het delen met de ander. In een uurtje wachttijd, een buurvrouw voor heel even, geeft een snelle, diepe verbinding. Er wordt gelachen en geslikt en de ogen zijn alert. Op de automatische deuren en iedere beweging die daar plaatsvind.

Hier komen geen boodschappen, geen uitslagen uit de monden van de witgeklede “zorgers.” Dit is het voortraject, de aanloop naar het hoofdgerecht wat later opgediend zal worden. Het menu is beperkt. Geen gegrilde zalm met rivierkreeftjes op een bedje van waterkers.

De enige bedden die voorbij rijden gaan naar de kamer met de gele driehoek. Daar zal de boodschap die je vreest, oplichten in het donker.

Vandaag bidden wij: “Laat het donker blijven!”

© Christa Krommenhoek

Lees alle columns op: www.lifeofchrisje.nl/columns/

#alskankerjeraakt #teamopa #teamkoos #koosalberts #kanker #fightforlife #geefnooitop

Pin It on Pinterest

Share This