Je zou het niet zeggen. Op een stilstaand beeld is namelijk niet te zien dat ik vaak strompelend door het leven ga. Niet kunnen lopen, te veel pijn en niet de trap af kunnen komen. Algehele uitputting, want van vermoeidheid kun je niet meer spreken. Ik zie het in mijn ogen als ik voor de spiegel sta.

Het blijft een gevecht, iedere keer weer. Al wil ik het geen gevecht meer noemen. Ik gaf het een andere betekenis en droeg de vlag over naar de andere kant. Zwaaien met de witte vlag is geen teken van zwakte maar getuigt van kracht. Met respect voor je beperkingen zoveel mogelijk uit het leven halen. Dat vereist optimisme en positiviteit, maar wil niet zeggen dat ik het negeer.

Ik huil soms om de situatie maar zet daarna de muziek hard en dans! Met mijn zere benen, zonder hoge hakken maar met passie in mijn hart. Ik voel de kracht weer terugkomen en de creatieve bubbels springen door mijn hoofd.

Een stilstaand beeld. Als in een boek vertelt het een verhaal. Met een omslag en een binnenkant.

Wat is jouw verhaal?

 

Pin It on Pinterest

Share This