Het lijkt alsof de tijd steeds sneller voorbij gaat. Terwijl ik juist zoveel behoefte heb om de dagen terug te draaien. Nog even in de aula bij dat prachtige afscheid. Nog even samen zoeken naar adressen, foto’s en de juiste liedjes, terwijl de Chinees in bakjes op het aanrecht staat, de kinderen naar Ajax kijken en af en toe iets tegen je zeggen bij de kist. En jij? Heb je weet van de chaos die hier is?

Gezellig is niet het juiste woord, maar wat had je genoten van deze zo bekende sfeer in huis. Drukte, muziek, door elkaar heen praten en voetbal op de televisie. Het liefste ging ik verder terug. Naar de momenten in het ziekenhuis, het vasthouden en bij je zijn. “Hey meisje” zei je dan. En wat had ik gehoopt op een verlenging! Maar soms moet je je neerleggen bij de uitslag, sportief je verlies nemen en de betere erkennen in je tegenstander. En dat is wat jij kon, ook al wilde je het liefst iedere wedstrijd winnen. Toch was je tevreden met het leven wat je kreeg.

De afgelopen weken heeft Nederland je GROOTS herdacht. In woord en beeld, op alle media op verschillende manieren. Mooie en warme woorden waar het respect in doorklonk en wat je zeker verdiende. Het kon ook bijna niet anders. Je had voor iedereen een luisterend oor en toonde oprechte interesse, je nam tijd voor je fans en je voeten bleven al die jaren gewoon op de grond. Je was niet vergeten waar je vandaan kwam en je vond dat iedereen, bekend of onbekend hetzelfde was. Je wilde jonge mensen een kans geven om hun talent te ontplooien en je stond met een doodziek lijf nog op het podium om andere mensen blij te maken. Dat getuigt van doorzettingsvermogen en kracht en daarmee heb je vele mensen geholpen. Opstaan en verder gaan, ook bij tegenslag, daarin was je een voorbeeld voor velen, maar ook voor mij.
 
Zes weken geleden vroeg je me of ik een dagboek over je ging schrijven en ik zei dat we dat samen gingen doen. Als je uit het ziekenhuis kwam. Deze week ben ik begonnen. Alleen. Bewust een maand offline van Facebook en Instagram om al mijn aandacht te geven aan de woorden van mijn hart. Voor jou. Als ode en om de achterkant van jouw verhaal te laten zien. Want vechten voor geluk lijkt makkelijker dan het is. En hoe mooi zou het zijn om zelfs nu nog met de woorden over jou, anderen te kunnen helpen.
 
 
Het leven gaat door, ook zonder jou.
Maar jij blijft het geluk doorgeven.
Met je stem, de beelden en de herinnering.
 

© Christa Krommenhoek

Pin It on Pinterest

Share This