Jij bent mijn cadeautje

Er waren tijden dat ik ‘s avonds de make-up van mijn gezicht afhaalde.
En niemand een blik erop had geworpen.
Mijn stem om vijf uur ‘s middags pas voor de eerste keer ging praten.
Nog schor van het niet-praten was mijn vriendin de eerste die ik sprak.
Het alleen naar bed gaan, weer opstaan en aan tafel, gesprekstof op kleuterniveau.

Gelukkig worden met jezelf, pas dan kun je weer geluk bij een ander zoeken.
Eenzaamheid kent vele vormen en is vaak niet zichtbaar.
Die speciale pijn in je hart, voelen alleen degene die het hebben meegemaakt.
Mijn vader die moeite had als ik ze ‘s avonds uitzwaaide in de deuropening.
We willen als ouders allemaal onze kinderen gelukkig zien.

Ik verfde de muren in alle kleuren, moest weer wennen aan mijn eigen naam.
De jaren ervoor was ik mezelf kwijtgeraakt en nu leerde ik mezelf weer kennen.
Een rouwproces na een scheiding heeft tijd nodig.
Maar blijheid en nieuwe dingen kwamen weer op mijn pad.
Want zoals Johan Cruijff zei: “Geluk dwing je af!”
En geluk zit in jezelf.

Soms meeblerend op dit nummer, kwam het ooit nog goed?
Al die gezinnen, ze leken zo gelukkig.
En toch, ik hield hoop.
Want er kwam altijd nog een nieuwe morgen.
En als het geluk ooit voor me zou staan, zou ik altijd voor hem zorgen.

Op een dag schreef en verstopte ik een briefje.
Waarin ik vroeg om iemand op mijn pad te laten komen.
Een man die mij met de voeten op de grond zou houden.
Die me zou laten zien dat het om andere dingen ging in het leven.
Van mij zou houden, mijn hele leven.
Een paar maanden later was het zover.
Mijn wens kwam uit, uit onverwachte hoek.
Allebei een eigen rugzak, samen een nieuw begin.

Breng mij geluk.
Het liefste morgen.
Ik hou van jou.
Dat zal ik doen.
Want dat soort dromen.

Komen uit!

 

IMG_2962

Spanje 2004

Pin It on Pinterest

Share This