IMG_7235

Ik zie de blik in haar ogen.
Bruin van kleur.
Trouw straalt eruit.

Bij iedere doos die ik inpak kijkt ze naar me.
Het harde geluid van het scheurende plakband.
Ze kan het niet verdragen. Sjokt zuchtend naar buiten.
Ze blijft alert en zorgt dat ze voor de deur ligt.
Ik zie dat ze het voelt.
Er gaat iets gebeuren.
“Als ze maar niet zonder mij gaan.”

Wat ze niet weet is dat ze de komende maanden.
Standaard bij de mensen van het O-woord zal zijn.
Ga je mee naar Opa en Oma..
Als we het noemen vliegt ze naar de auto.

Die heerlijke grote tuin.
De vogel-vet-bollen die je al drie keer met netje en al op at.
Waar je de pindakaas voor de vogels met glasscherven doorslikte.
Het washandje wat je uitspuugde, na een weekend in je maag.
De grote gaten die je maakte in opa’s mooie gras.
Je neven Sammie, Tom en David binnen handbereik.
De vele botjes en het lekkers in de rechterla.

Je weet het allemaal nog niet.
Maar zo zal het gaan worden.
De komende maanden.
Net als het gelijknamige t.v. programma.
„Het is hier fantastisch”

En misschien voor de anderen:
“De rijdende rechter.”
“Red mijn vakantie.”
“Was ik maar thuis gebleven.”

Hahaha.
Wordt vervolgd..

Pin It on Pinterest

Share This