En dan is de dag daar. We verzamelen bij je thuis en rijden dan naar de plek waar je wacht in een stille en koele kamer. De kamer waar we je de avond ervoor naar toe brachten. “Heb je het koud pap?”, zeg ik tegen de houten kist en wrijf met mijn hand op de deksel. Dan tillen mijn mannen je op. Ik voel trots in mijn hart als ik Toine hoor zeggen één – twee – drie. We rijden je naar de deur, waarna we de binnenplaats op gaan. Het is een prachtige dag en de zon verwarmt ons gezicht en jouw kist. Gedragen door je kinderen en kleinkinderen, precies zoals je wilde. Na de draai staan we in het zicht van de aula en lopen we langzaam op het lange pad richting de glazen deur. De overvolle zaal is gaan staan en aanschouwt hoe wij jou naar binnen brengen. Tussen de bloemenzee, je eerste gouden en platina plaat, het borstbeeld van je hoofd, je gouden microfoon, je Buma Helden Oeuvreprijs en je koninklijke onderscheiding. De muziek blijft spelen terwijl wij als gezin in een kring om je heen blijven staan. Handen vast, armen om elkaar heen. Een kordon van liefde voor jou. En liefde is wat overheerst in het uur wat zal volgen. We hebben bewust gekozen voor alleen maar muziek van jou. De nummers die passen bij de woorden die we straks gaan spreken. Ook bewust dat wij als gezin de enige zullen zijn die gaan spreken. We hebben je vier en dertig jaar moeten en mogen delen met heel Nederland maar dit laatste stukje is voor ons. Het gaat namelijk om jou en wie kan dat beter verwoorden dan je eigen gezin. Het zou ook jouw wens zijn. Mama, je kinderen en kleinkinderen waren het belangrijkste in je leven. En dat heb je ook gezegd de afgelopen weken. “Ik kan toch niet zonder jullie!”

We hebben steeds gedacht dat dat ook niet hoefde, dat je tijd nodig had om te herstellen. Dat er nog een aantal jaren bij zouden komen, als extra reserve tijd. Om nog even samen te genieten. Helaas mocht het niet zo zijn. Maar genoten heb je. Van je één en dertig bonusjaren, van het zien opgroeien van je kleinkinderen, van de aanwezigheid in het leven van je kinderen. In het mooie, maar zware leven wat je samen met mama opnieuw vorm gaf. Als ik voor de volle zaal mijn woorden spreek voel ik de kracht die jij me altijd gaf. Gebroken van binnen maar van buiten sterk. Woorden over de onvoorwaardelijke liefde in de hoogste overtreffende trap die we van jou mochten ontvangen.

Voor de laatste keer sta je hier in het licht. En toch voelt het alsof je ieder moment kan opkomen in je rolstoel vanachter de coulissen. Voor een optreden voor je grootste fans, je familie en vrienden. En dan kom je, op een andere manier op. GROOTS met een foto op het scherm, vanuit de boxen klinkt je laatste lied: “Ik zal je nooit vergeten” de staande ovatie van de hele zaal en het allerlaatste applaus.

Het doek valt, maar wij zullen je nooit vergeten.

 

© Christa Krommenhoek

Pin It on Pinterest

Share This