hoogtes en hoekenEen vergeten poster op de deur. Het herinnert aan jou die hier woonde. Achtergelaten voor de volgende bewoners. Wat zijn ze blij met dit nieuwe huis. Jouw oude huis. Waar je je draai probeerde te vinden toen je droomhuis te groot en te bewerkelijk werd.

Oh, je had er kunnen blijven wonen. Maar na je ongeluk werd duidelijk dat het prachtige huis teveel onderhoud en zorg nodig had. Je monteerde een ijzeren plaat op een heftruck en kon zo timmeren enĀ schilderen op hoogte. En toch had je mensen nodig. Om spullen aan te geven, te helpen, te drukken op die knop waar jij mee omhoog en omlaag ging.

Ik heb je je zien verbijten in het tweede huis maar je lag ook regelmatig zelf nog half uit die stoel om de straat te bestraten. Je gaf niet op en wat ben ik blij dat ik daarin op jou lijk. Het verdriet om wat je niet meer kan gaat niet eens over lopen. Alles wat op ooghoogte zit en waar je bij kan doe je. Met mama, soms met hulp. Maar het gaat om die hoogtes, die hoeken waar je de schroeven niet meer in krijgt. Die lamp die je zelf allang had opgehangen.

Je bent afhankelijk van wie er komt helpen. En dat is je grootste verdriet. Ook al heb je manieren gevonden en een mooi ander leven opgebouwd, maar in jouw hart huilen ze.

De timmerman, de loodgieter en de metselaar.

Pin It on Pinterest

Share This