IMG_7947

De zware tas sjouw ik half strompelend met me mee.
Ik besef dat het leven me langzamer wil laten lopen.
En waarom zou ik ook sneller gaan.

De hevige pijn in beide enkels en voeten.
Niet alleen op de helft of het einde van de dag.
Maar nu iedere dag aanwezig.
Ik verbijt de pijn als het denkbeeldige mes mijn voet doorboort.

Sjokkend, mezelf afvragend hoe ik met deze tas.
In etappes de auto ga bereiken.
En hopelijk kom ik niemand tegen in dit anonieme gebied.
De uitgang naar buiten is in zicht.
Maar dan zie ik haar.

En dan komt zij voorbij
Jong en mooi
Met nieuwe kleren
En nieuwe borsten
Lelieblank
Ze is verliefd dat kan je zien
Ze loopt te stralen

Een moeder van school.
Toen de kinderen nog samen zaten.
Ze is nog precies zoals vroeger.
Het haar glanzend en vol.
In een dikke nonchalante wrong.
Vastgespeld op haar hoofd.
Alsof ze zo bij de kapper vandaan komt.
Maar die bezoekt ze dan dagelijks.
Ik ken haar niet anders.
Haar gezicht is stralend en prachtig opgemaakt.
Onder een soepel vallende trenchcoat komen haar slanke benen.
Met de juiste kleur spijkerbroek perfect uit.
De zeeblauwe kleur matcht als vanzelfsprekend.
Bij haar grote blauwe ogen.
Het geheel wordt gecomplementeerd.
Crème-kleurige trendy hakken en een designerstas.

Snel draai ik mijn lichaam naar rechts.
Ik pak de grote tas over in mijn andere hand.
Mijn blik glijdt naar beneden.
Het grijze dunne t-shirt wat doet denken.
Aan de helft van een pyjama.
Verhult mijn vetrollen niet.
Het te vaak gewassen donker-grijze.
Iets te kleine velours huispakjasje.
Hangt armoedig om mijn schouders.
De vale spijkerbroek waar ik vanwege de verhuizing.
Afgelopen weken standaard in woon.
Mijn, in Barcelona gekochte, hippe sneakers.
Ze zijn alweer oud nieuws.
De stof en hondenharen hebben bezit genomen.
Van het heldere zwart.

Ik neem een diepe hap lucht en loop weer verder.
In de winkelruit zie ik mijn grijs-witte haar.
De kuif, door de zwaartekracht in een soort van lange lok.
De make-up die ik vanmorgen even snel opdeed.
Het heeft mijn gezicht al uren eerder verlaten.

In zie haar weglopen, gracieus en mooi.
Precies zoals ze was, een mooie vrouw.
Ik glimlach in mezelf.
Ergens onder deze shabby buitenkant zit een ander iemand verstopt.
En ik zeg al jaren tegen mezelf dat het tijd wordt dat ze eruit komt.

Hahaha
Ik ben een tevreden en blij mens.
Al zou ik heel graag een dag zonder pijn op die hakken willen lopen.
Mijn benen in die hippe spijkerbroek.
Een zachtblauwe jas om mijn ‘ranke’ schoudertjes.

Oh wat ben ik mooi
Oh het is net of ik licht geef
Oh wat ben ik jong
Ik kan de wereld aan.

In de verte zie ik haar gaan.
Hoe ze heupwiegt en swingt.
Ik zucht, lach en sjok weer verder.
In mijn hoofd het liedje van Brigitte Kaandorp.

“Jong en mooi”

Pin It on Pinterest

Share This