koos alberts

 
Het leek nog zo ver weg, iets van anderen, iets van dit hoort niet bij mij en dan in eens is het er en slaat het je om de oren. Alsof je te laat wakker wordt en de sergeant in het leger schreeuwt dat je bed kaarsrecht opgemaakt moet zijn en jij in dezelfde houding daarvoor moet staan. Opstaan, wakker worden, je hebt geen tijd te verliezen! Is het de kanker die daar schreeuwt of zijn het de scans, de operatie en de chemo.
 
Niets is nog meer hetzelfde en al weet je nog niet wat je kan verwachten, je voelt het lood in je schoenen en hart steeds zwaarder worden. Bestaat er een school die je hierop voorbereid? Die je leert wat de definitie, de schrijfwijze en de synoniemen zijn van het woord Kanker? “Nee, helaas, sorry onze excuses” zegt het leven als ze aanbelt aan de deur. Loopt u maar even mee en spring maar zonder bandjes in het diepe! Dus dat is wat je doet. En tijdens het watertrappelen lees en luister je naar alle doktoren, naar de experts om je heen en je hoort je eigen stem alleen nog maar stil fluisteren. 
 
Het is een mega groot zwembad en er zijn mensen die al voor de vijfde keer meedoen met het watertrappelen. Gelukkig worden er af en toe medailles uitgereikt en mogen sommigen er eindelijk weer uit. Je hebt de keuze: opgedoken worden van de bodem, even rust in het ondiepe of met een medaille het bad verlaten. Alleen in de kleine lettertjes staat nog niet waar je voor in aanmerking komt. Voorlopig weten we alleen dat het zwaar zal worden, maar dat we gaan voor die gouden medaille!
 
 
#papa #als kankerjeraakt #teamkoos #teamopa #koosalberts #geefnooitop

Pin It on Pinterest

Share This