koos alberts ziekenhuis

 

Het klinkt zo makkelijk, maar je zou er eigenlijk vier jaar hogere school voor moeten volgen. Want we zijn geneigd om eerst te kijken naar wat de ander nodig heeft en dan pas komen we zelf. Ik maak er geregeld grapjes over als ik het uitleg aan de vrouwen waarmee ik werk. Bijna overdreven schets ik dan het beeld zoals ik het zie. En natuurlijk niet in alle gevallen of bij alle vrouwen, maar voor de meesten is dit toch heel herkenbaar. De kinderen (als ze er zijn) staan op één, daarna de man, dan komt de hond, de cavia en de goudvis. En als iedereen tevreden en voorzien is, komen we zelf. Heel begrijpelijk, en dat hoor ik ook vaak over de vakanties: ‘Als de kinderen het naar hun zin hebben, hebben wij ook een fijne vakantie!’ En tot op zekere hoogte is dat zeker zo.

Maar wat als je dingen doet die al heel lang niet meer bij je passen, waar je niet meer blij van wordt of waar je met een ongelukkig gevoel aan meedoet. Je doet het soms voor de ander, omdat het zo hoort, omdat je wil helpen, omdat je denkt dat je er niet onderuit kan. Of omdat je te beleefd bent en je netjes en keurig wil gedragen. Ook bij mij werkte dat zo, maar jaren geleden ben ik in kleine stappen begonnen om dat te veranderen. Bewuste keuzes maken in met wie en hoe ik mijn tijd wil indelen. Uit groepen in Whatsapp of Facebook stappen waar een ander mij ongevraagd heeft ingezet en begonnen met luisteren naar wat mijn hart me zegt.
 
Op de dag dat mijn vader overleed kwam deze levensles nog als een ‘Grand Moment Suprême’ voorbij. Alsof mijn vader me nog iets wilde meegeven:
 
‘We zitten met het gezin om zijn bed heen als er plotseling een vrouw middenin de kamer staat. Ik zie haar verwarring als ze om zich heen kijkt en toch blijft ze staan. Ineens herken ik in haar de casemanager van het ziekenhuis. Even gebeurt er niets maar dan duw ik haar met zachte hand naar buiten en zeg dat dit niet het juiste moment is. Ze realiseert het zich maar begint toch een gesprek. Goedbedoeld wil ze nog even zeggen dat ze ons heel veel sterkte wil wensen. Meestal luister ik beleefd iemands woorden uit maar nu onderbreek ik haar middenin de zin en zeg: “Sorry maar ik moet terug naar binnen.” Snel kom ik de kamer weer in en sluit de deur en het gordijn achter me. Ik hoor iemand zeggen ‘volgens mij is het zover.’ Met een sprong sta ik naast zijn bed en leg mijn hand op zijn buik. Ik voel zijn laatste adem wegvloeien en dan is het stil.
 
Één tel langer ‘beleefd zijn’ had me bijna het bijzonderste moment in mijn leven gekost.

Pin It on Pinterest

Share This