IMG_1957

Ik weet eigenlijk niet wat ik moet verwachten. Steeds heb ik zijn naam en zijn boek voorbij zien komen op Social Media. En iedere keer dacht ik: „ die staat op mijn lijstje, daar ga ik nog iets mee doen een keer.” Tot een zaterdag in november, door mijn gezondheid lig ik op de bank als een krant in een joggingpak. Overleven met focus op het nieuwe leven waar ik iedere dag aan werk. De telefoon gaat en mijn broer zegt: „ik scheur net mijn achillespees af, maar morgen zou ik naar een seminar gaan, wil jij in mijn plaats.” Eerst denk ik nee dat gaat me niet lukken, maar als ik hoor van wie het is maakt mijn hart een sprong.

 Michael Pilarczyk!

Weer komt er iets op mijn pad, wat ik wil, wat mijn leven richting geeft en naar mijn mooiste leven leidt. Net als mijn pipowagen als schrijfatelier, het interview in de Telegraaf en het NRC etc.etc. Het blijft maar stromen en ik ben er dankbaar voor. Al is het wel van belang dat ik de kansen grijp die de juiste zijn, want anders hebben de signalen van mijn innerlijke tom-tom geen zin.

Op zondag voel ik me gesloopt maar spring toch uit mijn pyjama en vertrek met mijn schoonzus naar Soest. Als we binnenkomen en de jassen ophangen zie ik hem lopen, hij staat alleen, geconcentreerd en zijn blik naar binnen gericht.  Even een moment van stilte, voorbereiden op zijn eigen manier in de nog lege zaal. Mensen lopen met koffie en praten of staan alleen afwachtend te kijken. Voor ons is het nieuw en in mijn buik jumpen de vlinders.

De grote hoge prachtige ruimte die we later binnengaan. Het heeft iets mystieks en geeft extra sfeer en sereniteit aan het moment. Met een warme handruk en oprechte interesse verwelkomt hij iedere deelnemer. Gauw gaan we zitten in het midden van de zaal. Ik ben een beetje zenuwachtig, zal het wel zijn wat ik ervan verwacht. Er komen dia’s en verhalen, in verschillende tempo’s en zacht of luid gesproken voorbij. Het lang zitten is voor mij lastig maar ik schrijf alsof mijn leven ervan afhangt. De inzichten, de tips, de voorbeelden, snel probeer ik de woorden te vangen. De zaal hangt aan zijn lippen. De manier waarop hij praat, de herkenning bij de luisteraars, de humor die ook mij pakt.

 

Mijn art-journal na een webinar van Michael Pilarczyk

Na afloop bij de borrel besluit ik om het boek te kopen en hem te vragen om te signeren. Er staat een rij met mensen die hem lang bezet houden. Mijn schoonzus moet lachen en seint na enige tijd: „ zullen we maar gaan” maar ik ben vastbesloten. Dit is de weg die ik moet gaan en ik voel dat deze ontmoeting daar een onderdeel van is. Als hij het boek open slaat, de pen vastpakt en me indringend aankijkt zegt hij:” wat is je bijgebleven van deze middag.” In één klap is mijn geest blanco. Ik stamel en zoek naar woorden. Terwijl ik zoveel de moeite waard vond in zijn lezing. Er is me zoveel bijgebleven. Maar een van de mooiste zinnen vond ik toch wel:

 “Je hart speelt de muziek van jouw leven.”

Hij schrijft deze zin op in mijn boek. En de woorden “Leef je mooiste leven.” Het was een bijzondere middag en ik ben klaar voor het leven waar ik door mijn eigen keuzes zelf al de koers van had veranderd. Blij met deze waardevolle aanvulling en boost zodat ik verder kan gaan.

En bij iedereen die ik daarna spreek, denk ik: “jij zou die Michael Pilarczyk een keer moeten horen.”

Want het is wat hij zegt: “Dit leven heeft een deadline. Onze toekomst wordt elke dag korter, er komt een dag dat het onze laatste zal zijn. Is het niet eens tijd om actie te gaan ondernemen? Skip the Bullshit, Cut the Crap. Leef!” 

Leef je mooiste leven. (dit is de link naar website Michael Pilarczyk)

 Christa Krommenhoek

“Life of Chrisje”

Pin It on Pinterest

Share This