IMG_0167
Toen ik afgekeurd werd stopte mijn werkende leven. Althans dat dacht ik. De rookpluimen die oplosten na de grote klap. Terwijl mijn lichaam op de tafel stond, aan de lamp hing en de polonaise liep. Wat was die opgelucht om niet meer strompelend de deadlines van het leven te hoeven halen. Mijn geest zat aan tafel, druk bezig de dingen op een rijtje te krijgen. Lijstjes maken wat er allemaal geschrapt kon worden. Paniek om de invulling van het nieuwe leven. Beslissingen maken en keuzes waarvan ik dacht dat ze gemaakt moesten worden.
 
En dat kan ik goed, zelfs best radicaal. Ik ging opnieuw beginnen. En als fulltime deelnemer in de WIA had ik die uitgebreide werkbeschrijving en loopbaanmomenten niet meer nodig. Dus verwijderde ik alles op LinkdIn en paste mijn bio’s overal aan. Tot in de kleine details wiste ik alle gegevens. Van mijn genoten opleidingen tot kwaliteiten. Mijn referenties en banen. Mijn visies en missies. Ik ging opnieuw beginnen in een tweede leven.
 
Maar een ondernemer en werker blijf je in je hoofd en in je hart. Dus bleef het kriebelen. Ging ik schrijven over mezelf. En al werd het lichaam er niet beter van. Mijn geest, die eerder verlangend en zuchtend alle werkende mensen nakeek, kwam achter de geraniums vandaan.
 
Toen na twee jaar het UWV besloot dat ze hun naam veranderden in Lourdes, kon ik weer werken. Er was niets veranderd in mijn medische toestand maar ineens kon ik natuurlijk wel dagenlang aan de lopende band minuscule elektronica in elkaar zetten. Postpakketten of heerlijke maaltijden door het hele land rond brengen of in een kleine ruimte met tien krijsende baby’s iets administratiefs doen.
 
Best knap, in je eentje met een whiplash na-de-100km-klap-ketting-botsing, toxoplasmose-ogen, een nekhernia, jicht, hypermobiele gewrichten met bindweefsel problemen, weke delen reuma, artrose en CVS.  Maar dan zonder skills, geen referenties en geen opgebouwd verleden. Althans op LinkedIn. Weer sloeg de paniek toe.
 
Maar waar ik eerder mezelf als circusartiest (zie eerdere blog) beschreef, zie ik me nu hangend op een karretje met witte verf en kwast. Ik trek de lijnen op de weg en zie ze in ieder geval een stuk beter dan terwijl ik rijdend ben. Deze symbolische lijnen moeten me helpen naar een nieuwe toekomst. Nadenkend over mijn kwaliteiten en wat ik vroeger allemaal heb gedaan. En dat is lastig als je brein niet altijd mee denkt.
 
Maar niet getreurd. Mijn plannen vormen zich langzaam achter de schermen. Terwijl de degens zich nog kruisen met het nieuwe Lourdes-attractiepark. Duik ik terug in mijn verleden op zoek naar vergeten competenties die nu in een aangepast jasje “Heintje” gaan vervangen.
 
Want daar komt ze weer.
Opgeven doen we nooit.
Daar is het leven veel te mooi voor.
Nu nog een visie en een missie.
LinkedIn ik kom eraan.

Pin It on Pinterest

Share This