Het liefste hielden we ze vast, onze kinderen waar we zo van houden. Voor altijd en eeuwig. Om ze te beschermen en te behoeden. Tot we erachter komen dat de valkuilen op hun eigen weg niet bedoeld zijn om door ons te worden dichtgegooid. In het leven groei je namelijk door te vallen en weer op te staan. Want de keer daarna weet je dat je het anders gaat doen. Of, zoals bij zovelen, moet je eerst meerdere keren op het asfalt neergaan voor je de boodschap begrijpt. Maar hoe fijn kan het zijn als iemand je helpt met opstaan. Je hand pakt en zegt: “Kom, ik help je wel even op je pad.” Niet alleen onze kinderen hebben die hand nodig maar allen om ons heen, inclusief wijzelf. Hoe oud we ook zijn.

Wat mijn ouders voor mij deden, zag ik mezelf ook voor mijn kinderen doen. Wegen vlakken, hobbels eruit halen, valkuilen dichtgooien en praatpalen op iedere plek langs de kant van de weg. Ik liet de uitgeschreven handleidingen en een woordenboek vol suggesties hoe ze de dingen konden doen achterwege. Want het is juist de bedoeling dat ze het op hun eigen manier doen en dat jij als ouder eerst van dichtbij maar later op een afstand nog even meekijkt.

Loslaten betekent niet: laten vallen, niet meer naar kijken of je handen er vanaf halen, maar juist je liefde in een andere vorm laten zien. Door je geloof en je vertrouwen met of zonder woorden aan ze kenbaar te maken. Laat ze groeien, laat ze zijn. Laat ze hun eigen keuzes maken.

Inmiddels ben ik ervaringsdeskundig in dat liefdevol loslaten. Soms met zorgen, teleurgesteld of verdrietig maar vaak met een dankbaar en trots hart. Want je krijgt geen handleiding voor het opvoeden, dus je doet je best als ouder op je eigen manier. Zo goed als je dat kunt.

Ik weet nog dat Daan voor het eerst naar Barcelona vertrok en daarna voor langere tijd naar Madrid. Bloemen op de laatste dag voor vertrek om mij te bedanken en dat ik de eerste week alleen maar huilend in zijn groene jas in de gang hing. En toch, het kwam allemaal meer dan goed. Afgelopen week viel er een gouden envelop van Tessa in de brievenbus. Met woorden waarin ze me bedankt. Omdat ik er altijd was en voor alles wat ik voor haar deed. Deze maand gaat ze op zichzelf wonen, anderhalf uur verderop. Loslaten, loslaten, loslaten, zeggen de stemmen in mijn hoofd. Maar ik weet, ook dit komt goed, want de woorden die ik zo vaak op een kaart voor beiden schreef, staan nu onderaan voor mij.

“Tot de maan en weer terug!” Xxx Tessa

 

Pin It on Pinterest

Share This