IMG_2710

Ze had een bloedkoralen ketting om. Het viel niet meteen op. Het enige wat ik me kan herinneren waren haar ogen. Grijsblauw en ze bleven me aankijken.

Allebei de vrouwen waren verkleed. Het was donker in het bos. Eerder daarvoor was ons groepje aan de beurt. Op kamp met de zesde klas. Zomaar het bos in gestuurd om middernacht. Mijn hart klopte in mijn keel. Niet weten wat te verwachten.

Giechelig, angstig, elkaar vasthoudend. Iedere keer verscheen er iemand en we schrokken. Tot dat moment. Twee vrouwen zittend in het donker. De zaklantaarn maakte een beetje licht. Ik voelde me rustig. En bleef maar kijken. Ze lachte niet maar keek me aan.

Ik voelde vertrouwen en rust. Waar kende ik deze vrouw van. Mijn oog viel op de rode kralen. En ineens wist ik het. Ik viel haar om de nek. Daar in het donkere bos. Mijn angst was verdwenen. Ik kon de wereld weer aan. Want het belangrijkste was hier.

Mijn moeder.

Pin It on Pinterest

Share This