Het zijn stilzwijgende gedachten,die we ergens wel weten van elkaar. En laatst spraken we ze uit. Mijn moeder en ik. Hardop. Naar elkaar. Ze staat tegenover me in de gang van hun nieuwe appartement. Het komt niet vaak voor, maar even zijn we alleen.

“Ik heb altijd gedacht, als ik maar niet als eerste ga.” Ze zegt het met iets groots in haar keel, dat bijna geen ruimte laat voor dat wat daarachter verscholen ligt. Het verdriet. Een beetje verstopt en op slot. “Het zouden mijn woorden kunnen zijn,” denk ik. Ik knik zonder iets te zeggen en slik. Ik heb dat namelijk ook altijd gedacht. Mijn vader kan niet leven zonder haar. In geen enkel opzicht. Zowel mentaal als fysiek niet. Zij zou nog verder kunnen. Zich kunnen redden. De tennisbaan en de (klein)kinderen zouden haar er doorheen kunnen krijgen. Als het echt moet.

Dat is precies waar ik zelf ook altijd aan dacht. Zeker na die keer toen mijn vader onverwachts in het ziekenhuis in Spanje kwam te liggen. Hij moest blijven. Iets wat hij het meest verschrikkelijke vond na het hele trauma van dertig jaar geleden. Slapen in een ziekenhuis zonder mijn moeder. Op het moment dat we heel even samen waren zei hij: “Als er ooit iets met je moeder gebeurd, al moet ik kruipen, maar ik spring over dat balkon.” Ik schrok, maar ik voelde dat hij het meende. Vanaf die dag wist ik het zeker. Als zij maar niet als eerste gaat!

En toch twijfelde ik nu even. De afgelopen week. Want ineens werd zichtbaar in haar ogen wat zesenvijftig jaar samen zijn met je doet. Als je al meer dan dertig jaar zijn wonden verzorgt, zijn lichaam tilt en zijn hart vult. Als je om de dag zorgt dat zijn lichaam verlost wordt van dat wat eruit moet. Dit samen, is één zijn in alle opzichten.

Voor een ander niet voor te stellen, niet te voelen wat dit betekent. Welk zwart gat er op de loer ligt. Achter de deur, die nu op een kier open is gezet.

Hij is haar leven. En andersom. En dat te weten vervult mij, in deze weken, met een klein beetje angst, maar des te meer met dankbaarheid. Want hoe rijk is dit leven geweest? Ondanks alle tegenslagen. Want de liefde overheerst en is sterker dan de dood.

Ongeacht.

Wie blijft of gaat.

© Christa Krommenhoek

*Deze column is gepubliceerd in Privé magazine (week 35)

Lees alle columns op: www.lifeofchrisje.nl/columns/

#alskankerjeraakt #teamopa #teamkoos #koosalberts #kanker #fightforlife #geefnooitop

Pin It on Pinterest

Share This