Het is vijf uur in de ochtend als ik mijn draai niet meer kan vinden. Eruit en schrijven. Koffie. Als ik naar beneden loop denk ik even terug aan dat moment dat de fiets er stond. Oranje, meisjesachtig, maar een stoer cadeau.  Wat was ik er blij mee. Was het mijn tiende verjaardag?

We zijn enkele jaren verder. Veertig om precies te zijn. En er staat geen fiets. Oranje zijn wel mijn benen die ik insmeerde met bruin zonder zon. Voor de zekerheid doe ik het straks nog een keer. Staat toch beter onder mijn blauwe jurk en de onderbroek zonder einde en zonder ademhaling.

Vanavond komen er vijftig vrienden mijn vijftigste jaar vieren.

Een bijzonder rijtje woorden: vanavond-vrienden-vijftig-vieren-verdriet-vechten. Want het is een dubbele dag. Zit ik gisteren nog met mijn ouders, alledrie in tranen, middenin het restaurant van een ziekenhuis, hang ik nu de slingers op.

Het klinkt gek maar het waren tranen van geluk. Omdat er in het nare nieuws ook nog iets positiefs zat. En dat typeert ons gezin.want wij kijken in alles naar dat wat wel goed is of goed gaat. En natuurlijk lukt dat niet altijd. Maar als iemand hier in uitblinkt zijn wij het.

Je leven vieren klinkt zo cliché maar voor mij is het al jaren een motto. Ik wil geen jaren meer verliezen, niet meer wachten op later of bezig zijn met dingen die me niet meer blij maken. “Je hebt een keuze” roep ik tegen al die mensen die met mij samenwerken aan hun geluk. Iedere dag opnieuw. Doe er iets mee!

Vandaag, op mijn verjaardag, ontvang ik het grootste cadeau wat ik kan krijgen. De onvoorwaardelijke liefde en band met mijn ouders, het rijke gevoel van moeder zijn van prachtige kinderen, mijn bonuszoon als extra cadeautje en de grote liefde van mijn man.

Liefde.

Meer heb je niet nodig..

-Christa Krommenhoek

Pin It on Pinterest

Share This