1

Als ik alle woorden over jou al heb geschreven. De gevoelens die ik heb, de liefde die ik voel al terug te vinden is op papier. Wat blijft er dan nog over. Val ik dan in herhaling als ik zeg hoe geweldig je bent, als vader, als mens. Of kan praten over de liefde nooit teveel zijn. Als je hart één voelt met de ander, je aan een blik al genoeg hebt. Tot tranen toe kan lachen met elkaar en de emotie van elkaars verdriet tot in je botten voelt. Kun je een tweelingziel zijn met je vader of is dat raar gezegd.

Is het je harde werken, je doorzettingsvermogen of je humor wat ik van je heb gekregen. Zijn het die emotionele randen die ik ook zo goed ken. De ups en de downs, het zorgen voor een ander, geraakt zijn door onrecht. Want papa, ik lijk steeds meer op jou. Het smeden van plannen, samen op huizenjacht, vandaag iets bedenken en gisteren al willen maken. Kansen zien en erin springen al is dat niet altijd even handig. Maar wat voel ik me trots op ons.

De reservetijd van jouw leven vullen we al zoveel jaren met mooie momenten. Samen zijn met ons gezin. Waarderen wat je hebt en alles eruit halen wat er in het leven zit. Iedere dag maken we nieuwe plannen, dromen we over de dag van morgen. Met elkaar. Hopelijk nog heel erg lang.

Soms zit ik in de auto en draaien ze jouw lied. Zo gewoon maar natuurlijk heel bijzonder. Soms zing ik mee, soms moet ik slikken. Want als er ooit een dag komt dat je niet meer aan komt rijden, dan nog ben je er. Je stem op de t.v. en de radio, je ogen op die duizenden foto’s.

Maar het allerbelangrijkste.
Waar ik in de toekomst ook ben.
Jij zal er zijn.
In mijn hart.

 

Papa en Christa

“Bij de eerste stap die jij ooit nam, stond ik vlak achter jou. Nog steeds sta ik achter jou. En wat wat er ooit gebeurt, bij mij kom je nooit voor een gesloten deur… Oh Christa.”

Pin It on Pinterest

Share This