www.vrolijkfabriek.nl

Fotobron: www.vrolijkfabriek.nl

Je kunt je vast een voorstelling ervan maken.
Uitstellen en uitstellen.
Bedenken dat je bij de apotheek speciale buisjes moet halen.
Maar je doet het niet.
En dan komt de dag.
Dat je al drie dagen zulke erge buik en rugpijn hebt.
Uitstralend naar je been.
Je twijfelt of daar je blindedarm zit.
Of is het nieuwe spiraaltje door je buikwand heen gegaan.
En lach niet, dat gebeurt in het echte leven.
Is het je lever of gewoon een blaasontsteking.

Te laat voor de speciale urine-containertjes, kies je wat het minst erg is.
Om nooit meer in huis terug te keren.
Je raadt het al, het dunt lekker uit zo.
De Tupperware-verzameling.
Plassen in het doorzichtige bakje of heet het een ruimteschaaltje in vakjargon.
Gestructureerd als ik ben, mijn naam, keurig uitgeprint door de Dymotang, erop geplakt.
Niet te voorzichtig met de hoeveelheid want je weet nooit hoeveel testen er gedaan moeten worden.

Bij de praktijk van de huisarts aangekomen probeer ik het, in mijn ogen steeds groter wordende,ย bakje met klotsende goudgele substantie zo onopvallend mogelijk de wachtkamers door te sluizen.
Gelukkig er zit niemand in mijn wachtkamer. Ik stuur snel een bedankje richting de hemel.
Bij het raam van de assistente neem ik ook niemand waar.
Haar collega aan de achterkant wenkt me.
Loop maar door hoor dan help ik je.

Met het zweet op mijn enkels betreed ik de volgende ruimte.
De stilte is duidelijk hoorbaar.
Zes paar ogen in verschillende houdbaarheidsdatums kijken mij aan.
Is het hier mannen-inloop-spreekuur ofzo.
Onhandig manoeuvreer ik de Tupperware bak op de balie.
Met gedempte stem probeer ik uit te leggen waar ik last van heb.
Terwijl mijn bovenlijf half over de desk heen hangt om enige privacy nog te betrachten.
Voel ik de 12 ogen in mijn rug prikken.
Met opgeheven hoofd verlaat ik zo waardig mogelijk weer de wachtruimte.
Buiten adem ik weer door.

Als ik later bel voor de uitslag vraag ik het toch nog even.
Voorzichtig, nonchalant.
Is het bakje er nog?
Neeheee, dat is meteen weggegooid zegt de assistente.
Opgelucht maar ook een soort van..
Zonde-ik-had-het-toch-nog-kunnen-hergebruiken gevoel leg ik de telefoon neer.

Zonde of ruimt het lekker op?

Nog 16 bakjes te gaan.

Pin It on Pinterest

Share This